Per. Şub 27th, 2020

Fikri olan herkes için …

Mavi Kuşları bilir misiniz!!!

2 min read

Mountain Bluebird, Cabin Lake Viewing Blinds, Deschutes National Forest, Near Fort Rock, Oregon

Mavi kuşları bilir misiniz?

Havada süzülen, şarkı söyler gibi ötüşen, kanatları mavinin bin bir tonunda ve özgür kuşlar…

Çocuk her sabah ve her akşam sahilde gider, kuşları ilgiyle ve sevgiyle gözlermiş. Kuşlara karşı çok ilgiliymiş. Her birini en ince ayrıntısına kadar inceliyor, hepsini birbirinden ayırt edecek kadar tanırmış. Ceplerinin alabildiği kadar buğday ve kırıntıyı doldurup bir iş gibi onlara taşırmış. Bir gün kuş sürüsüne mavi bir kuş karışmış. Bu kuş diğerlerine hiç benzemiyormuş. Tüyleri öyle güzel öyle parlakmış ki çocuk ondan gözünü anlamaz olmuş. Özellikle o yesin diye en çok kırıntıyı onun önüne atıyormuş. Ona her gün bir adım daha yaklaşmak için türlü çabalar harcıyormuş. Ama gel gelelim, kuş bu! Yemini yiyip uçup gidiyormuş. Çocuk, mavi kuşun diğerleri arasında yaşayamayacak kadar hassas bir kuş olduğunu düşündüğünden geceleri uyuyamıyor, sabahı zor ediyormuş. Diğer kuşların ve başka insanların ona zarar verebileceği düşüncesinden kendini alamaz olmuş. Onu koruması gerektiğine inandırmış kendini. Bir kafese yem koyup beklemiş girmesini ama nafile… Her denemesinde kafese başka kuşlar girmiş. Her defasında çocuk kuşları kafesten salmış. Bu böyle olmayacakmış; bir ağ bulmuş üstüne atıp onu kapacakmış. Bir atmış, iki atmış, üç atmış… Mavi kuşu yakalayamamış. Üstelik diğer günlerde mavi kuşu göremez olmuş!

Her gün onu görmek için gittiği sahilde artık cepleri boş oturuyor ve sadece üzülüyormuş. Mavi kuşu göremediği günler çoğaldıkça çoğalmış. Mutsuz ve beklemekten yorgun zaman geçip gidiyormuş. Birçok farklı kuş olsa da mavi kuşa duyduğu hayranlık başkaymış. Mavi kuş bir daha sahile hiç gelmemiş, onu gören kimseler olmamış. Çocuk her yerde onu aramış. Bir gün bir ağacın dalında mavi bir kuş görmüş. Heyecandan ne yapacağını bilememiş, hızla koşmuş “Benim mavi kuşum ”diye. Kuş, ürkmüş; daldan uçup gitmiş hâliyle. Çocuk öfkelenmiş, kızmış, söylenmiş. Onu özlüyor, küsüyor ve bekliyormuş.

Zaman geçmiş. Bir sabah penceresine konan mavi bir kuş görmüş ama bu kez koşturmamış, telâş yapmamış. Uzaktan onu izlemiş. Her sabah ve akşam penceresine bir avuç yem koyuyor, Mavi kuş bu pencerede biraz dinleniyor, kendisi için konan ikramları yerken çocuk ona sevgiyle ve hayranlıkla bakıyormuş. Mavi kuşlara en çok da özgürce uçmak yakışıyormuş. Günün birinde uçup dönmeme ihtimali olsa bile!..  

Zeynep Becer

Daha Fazlasını Göster

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir