Cum. Nis 10th, 2020

Fikri olan herkes için …

Ah anne Ah!

2 min read

Küçüktüm;
Bir kucağa sığacak kadar işte…
En sevdiğim şey, annemi gözlemlemekti.
Neyi nasıl yapıyor hep merak ederdim.
Uzaktan, kapı aralarından izlerdim onu.
Gözlerimi hiç ayırmak istemezdim üzerinden.
Bir an gözlerimi ayırırsam kaybolacakmış gibi gelirdi.
Hayran hayran bakardım ona.
O hangi rengi giyse, en sevdiğim renk olurdu.
Bir şeyi fark etmiştim:
Annem iyilik yapıp yapıp, denize atanlardandı.
Yılların değiştiremediği en önemli huyu bu olmalı…
Bana hâl diliyle bunu öğretti.
İyilik yapıp yapıp anında unutmayı,
Hangi denize attığını unutacak kadar unutkan olmayı.

Üzseler de kırsalar da annemi, kalbinden hiç kötülük geçmedi ve geçmemekte…
Diyor ya Hz. Ali Efendimiz (r.a): “Karşılığında kötülük göreceğinizi hiç düşünmeden, iyilik ediniz.” Ne mutlu anneme, annem çok güzel söz dinliyordu.

Yıllar yorgunluğuna yorgunluk, hüznüne hüzün katsa da annem denizi zenginleştirmeye kararlıydı.
Deniz mi zenginleşiyordu annem mi? İşte onu Hâlık bilirdi.

Sabretmeyi öğrettiği gibi sözsüz dilsiz, bunu da öğretmişti bana. Denizler bizimdi…

Ne zaman kötü bir söz işitsem beni teselli eder şöyle derdi:

“Oysa sen ona şöyle şöyle iyilikler yapmıştın. Bu sana yapılır mı?”

İyilik mi, ne iyiliği?
Hiçbir şey hatırlamıyorum. Eyvah!
Deniz mi?
Hangi denizdi Hay Allah!
Unuttum yine gördün mü?
Ah anne ah!..

Kübra Aydın

Foto: Mehmet Kazar

Daha Fazlasını Göster

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Gözden Kaçırdıkların