Cum. Nis 10th, 2020

Fikri olan herkes için …

Ruh-u Çiçek

2 min read

Sesim cılız. Yorgunum, yorgunuz. İçimden ruhumu sarsan bir feryat var. Buradayım,

fark et diyor. Ancak, susunca koruyorum kendimi. Yüksek sesle söylemeye, kendimle dalga geçmeye geçmişim izin vermiyor. Kes sesini! Ve otur. Ayağımı kaldırmaya, adım atmaya mecalim kalmıyor. Sonra  kocaman bir uğultu. Umutsuzluk, güvensizlik, güçsüzlük bir yağmur gibi üzerime yağıyor. Göz bebeklerim büyüyor. Annem üzerimi örtsün kırmızı battaniyeyi diyorum. Sonrası bende, merak etme. Kimseye ihtiyacım yok gözlerimi sonsuzluğa kapamak için. Yön nedir? Karınca yuvalarından mı bulurduk ki kuzeyi? Yok yok, kutup yıldızıydı o. Kırmızı kalemle altını çizdiğim anneme ezber verdiğim derslerde böyle öğrenmemiş miydim sahi? Ben başka şeylerde öğrendim, öğrettiler. İznimi almadan, acıyı tam şurama koydular. Kutup yıldızı, kutup yıldızı diyorum. Hıı… dağılmışım, gerçi hep öyle olmuyor mu. Yıldız da değil, karınca da, kitaplara yazmıyorlar bunu. Yönün içeri doğru. Peki ya cesaretim yoksa? İşte tam bu umutsuzluk anında aç gözlerini dedi bana. O iş sende değil. Sen sonsuzluğun kendisisin. Sancım  tam şurada dedin ya neresi orası? İşte böyle.. Sırtını yasla babandan oyuncak beklediğin kapıya. Zil çalıncaya kadar bekle. Öyle yapıyordun çünkü. Sen, tam burada sensin. Elinde prenses tacıyla babasını beklerken. Ruhuna acıyı ilmek ilmek, Kulağına zehir zehir, bedenine al sana dercesine koyarken. ”Al kızım onu, koy avucuna. Dedi. Kelebek gibi özgür bırak sonra. Artık özgürsün kelebek. Gözlerimi ne zaman gökyüzüne çevirsem, rüzgarın tatlılığını hissetsem, karanlığı aralayan yıldızlara baksam. Giden kelebeği düşünürüm. Ayrılık en çok bana yarayacak; rengimi almış kendine, güzelliğimi almış, kanat bile edinmiş uçuyor.

Bense yorgun.  Avuçlarım terlemiş, kızarmış onu taşımaktan. Parmaklarım acı acı sızlıyor. Tırnaklarım morarmış. Ama artık ruhumu çiçeklendirme vakti. Kışın berfin, yazın begonvil. Her mevsim en güzel olma vakti. Olur muyum?  Belki en güzel rengi açmam; pembem uçuk, mavim soluk, yeşilim çiğ olur. Ama en azından bir rengim olur şu fani ömrüme verecek. Açtım gözlerimi, al anne battaniyeyi üstümden..

                                                                                                                      TUĞÇE COŞKUN

Daha Fazlasını Göster

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Gözden Kaçırdıkların