Bir Köşede…

0
234

Yığıldım bir köşe başına. Bütün meydan kuytulaştı. Tanımadığım biri olarak girdiğin hayatıma hastane koridorlarında ‘neyiniz oluyor?’ sorusuna canım dedim, kanım, her anım diyerek gözyaşları döküyorum.  Baş ucunda yangınlar, kabuslar dolduruyorum yüreğimin her yanına. Doktor diyerek irkildim dıt dıt dıt diye içime bıçak saplayan sese.  Gidiyordu hayalim. Gidiyordu hep beklediğim. Gidiyordu can bildiğim. Bir kırıklık hissettim yürüdüğüm koridorlarda. Ne canımı alıyor ne de canımda can bırakıyor.  Düşmüşüm kaldığın odanın eşiğinde şiddetli bir nerdeydin kelimesi dilimden gökyüzüne sıkıldı bir mermi misali.

Nerdeydin şimdi nerdesin ey saçlarımı taramasını hayal ettiğim. Şimdi bir film gibi izliyorum. Baygın olduğumu biliyor ama kendime anlatamıyorum. Devam ediyorum izlemeye devam ediyorum acıyı yüreğime işlemeye. Bitsin istemiyorum canım yanarken bile seni sevmeyi hayal ediyordum. Annemden sonra sen mi diyerek mırıldanıyorum. Nasıl bir dünya bu üzerime yağmur değil dert yağıyor. Yanıyor Canım ciğerim her yerim.  Sana seslenişlerimi hatırlamıyorum. Zalim miydin bu kadar göz bebeğini savuruyorsun bu çıkmazlar da. Garip kalmam ağır bana gel dedim her gece. Her sabah pencereden elinde ekmekle gelmeni hayal ettim. Filmler de öyle oluyordu ama. Ben bu masalda hep kahramansız yaşadım hep kırılan saç uçlarıma bekçilik eder karanlık bir oda da saçımı tarardım. Kendime bakmaya dayanamazdım.

 Çaresizlik abidesi bedenime gözlerim dayanmaz küçük dünyalarımı yaşlara boğar bırakmaz beni bana.

Mehmet Uymaz

CEVAP VER

Please enter your comment!
Please enter your name here