BEN NE GÖRMÜŞTÜM

0
431

BEN NE GÖRDÜM DEĞİL Mİ?

Acının en somut hâlini gördüm ben. Çaresiz ve mutsuz bir annenin bakışlarını… Yel değirmenleriyle savaşan Don Kişot gibi rüzgârgülleriyle kavga etmeyi gördüm. Kara deliğin etrafındaki uçsuz bucaksız sarı çiçek tarlalarının insanı karamsarlığa nasıl saldığını an be an yaşadım.

Sen evinde yavruna sarılırken yavrusunun kokusunu unutanları gördüm. Eşinin sana pişirdiği kahveyi sen onunla karşılıklı içerken dolunayla konuşanları gördüm. Kuş olup penceresine konma hayaliyle yaşayanları ve bu hayalle mutlu olanları gördüm. Acının en zoru neymiş biliyor musun? Seni anladığını düşünen kişilerin senin gördüklerini hiçe saymasıymış aslında. Senin görüp göremeyeceğin hatta Allah’ ın sana nasip etmeyeceği şükür sebeplerini gördüm. Görmeye de devam ediyorum.

Evet, tabii ben ne görmüştüm değil mi? Acının içinde yaşamayı öğrenenleri, acılarına gülenleri, acılarına sarılanları gördüm. Benim gördüklerim senin bütün bildiklerinin kim bilir kaç katıyken evet, ben ne görmüştüm? Neler görmemiştim ki! Allah’ ın bana neler yaptırdığını gördüm mesela. Kimseye nasip olmayan güzellikleri de es geçmemeyi. Görmeyi ve okumayı bildiğinde senin canını acıtanları “affetmeyi” gördüm. Ne kadar zor değil mi anlamak? “Affetmek” hem de canını yakanı “affetmek”. Ama yürek bir tek seni affetmiyor, affetmeyecek! Çünkü ben ne görmüştüm değil mi?

Senin dahi hayalini kuramadığın dostlukları gördüm mesela. Yalnızlığın en derin kuyusunda el uzatanları da gördüm. Sadece “üzülme” deyip geçenleri de gördü bu gözler, arkadaşıyla gözyaşları dökeni de. Sabahın zifiri karanlığında yola dökülenleri, eli böğründe kalanları, evlatlarına belki de ilk defa yalan söyleyenleri gördüm. Uzaktan birbirine bakıp da yanına gidememeyi gördüm. Geceleri ağlayıp da o üzülmesin, diye gündüzleri gülmeyi gördüm. Zamanın geçmediği bayram günlerinde bir telefon sesini beklemeyi gördüm. Yağmur altında sıra beklemeyi, karşılık vermemeyi, kimse bilmesin, diye susmayı gördüm. Geceleri gözlerin kapansa da uyumaktan korkmayı, yalancı mutluluklarla avunanları, tek şikâyet makamına yönelenleri gördüm. Evet, tabii ben ne görmüştüm değil mi?

                                                          ZEYNEB BÜŞRA

CEVAP VER

Please enter your comment!
Please enter your name here