İnsan Kendini Yaktı

0
119

İNSANLIK KENDİNİ YAKTI

Kumdan kulelerde, büyütüldük ah!
Gün geldi rüzgarlar, hepsini yıktı!
Bir çığlık yükseldi, acıyla “eyvah”!
Ne kaleme sığdı; ne güne çıktı!

Dünyanın halini, bilenler susar;
Sanki hayat cümbüş, bir tatlı diyar;
Sanırsın cümlesi, olmuş bahtiyar;
Oynandı bir oyun, elâlem baktı!

Niye ağlıyor ki, kalpler sessizce!
Söylemek suç mudur? Sanki bilmece!
Gönüldeki değil, söylenen hece!
Oysa söylenecek, dillerden aktı!

Ey yirminci asır, olmaz olası!
İçi boş her şeyin, dışta sıvası!
Zulme uğrayanın, kötü duası !
Çarptı zalimleri, mezar tanıktı .

Bir lokma ekmeği, paylaşamadın;
Kardeşlik ne idi, alışamadın;
Koskoca dünyayı, bölüşemedin;
Söylenecek tek söz; ruhun alçaktı!

Oynansın tiyatro, dur diyen olmaz!
Öyle aç ki nefisler, vallahi doymaz!
İnsanlık kaybetti, iz’ana uymaz!
Bilirim sadece, kendini yaktı!

Emine Savaş

CEVAP VER

Please enter your comment!
Please enter your name here