Ye’se kapılma

0
152
reklamlar
Yazı arası Reklam

İnsan, zaman zaman hayal kırıklığı yaşayan bir fanidir; hata yapar. Yaşadığı hayatın sadece bu dünyadan ibaret olduğuna kaptırır kendini. Dünyada yaşadığı zorluklar bazen çok yorar onu. Bazen pes eder, yıpranır. Kimine bir ay bir sene gibi geçer, kimine bir sene bir ay gibi. Biri hayatı doya doya yaşarken, diğeri hayatı yük olarak görür özüne. O yükle yaşamı boyunca eziyet çeker kendince. Her şeyden bıkar, umudunu yitirir. Çabalamak, çalışmak gibi şeylerin kendine göre olmadığına ve gayret etse bile bir şeyin değişmeyeceğine inanır. Oldukça güçsüz ve yenilmiştir. Hâlbuki insan ufacık bir uğraş gösterse çok şey değiştirebilir hayatında; başarılar, saygınlıklar kazanır. Tek yapması gereken ayağa kalkıp kaldığı yerden koşarak devam etmektir. Hiç durmadan, soluksuz… Bu noktadan sonra insanın yaşamı bir nebze şekillenmiş olur. Çabasının, çektiği zorlukların ve acıların sonucunu kendi yansımasında görür.

Mevlana bir sözünde şöyle diyor:
“ İnsanın kanadı, gayretidir.”

Bu tam da ışık olası bir söz aslında. Emek harcamadan, bir şeyler feda etmeden yaşamımızın istediğimiz gibi olmayacağı gerçeği, her ne kadar zorumuza gitse de yaşamın değişmez kuralıdır.
Eğer hayatımızda güzellik ve başarı istiyorsak, birtakım fedakârlıklar gerekir. Bu yüzden sen sen ol ve elinden geleni yaptığın sürece kaygılanma, pes etme; ne zaman kendini bıraktın işte o vakit kalk ayağa ve sonuna kadar çabala; yorulmadan, bıkmadan ve en önemlisi de umudunu yitirmeden. Cahit Zarifoğlu’nun şu sözünde bahsettiği gibi:
“ Umudumuz acımızdan daha büyük olmalı.”

Hayatın zorluklarıyla savaşırken güçlü ol ve yenilme. Güçlü olmanı asla birine bağlı kılma. Kendin savaşmayı öğren; ancak o zaman güçlü olursun. Kötü bir şey yaşadığında birinin desteğine ihtiyaç duyma. Düştüğünde seni birinin kaldırmasını bekleme. Dimdik ayakta durmayı ve
HER ZORLUKLA TEK BAŞINA BAŞA ÇIKABİLMEYİ ÖĞREN!

Sümeyye Taşkın

Yazı altı reklam
PAYLAŞ
Önceki İçerikAcıydım ben
Sonraki İçerikKuşlar…

CEVAP VER