Sonbahar Güneşi

0
240

Şimdi bir sonbahar güneşiyle bir eylül sabahına uyanmak kaldı.
Kokusuyla çayın
Rengiyle yaprağın
Soluğuyla rüzgârın
Bir musikiyi besteleyen takvimin orta yerindeyim.
Göğün nazlı misafirleri; sessiz-sedasız uğurladığım kuşlardan birisi hep geriden uçuyor… Hep aynı anlamın etrafını saran imgeler; kısalırken günlerden bir düş saklama derdinde cümlelerimin öznesi.
Üşüdü belki de bir çay bardağını saran parmak uçlarım, başımı kaldırıp baktığım denizle gökyüzü arasından saniyeler geçirdi ki ömrüm hiçbir vakit unutulamayacak.
Yağıyorken yağmurun
Savrulurken sarı kızıl yaprakların
Islanmışken toprağın
Yürüyorken kaldırımların
Bekleyişlerin ve sessizliğin:
Yağmuru dinleyen camların arkasından sözcüklerin sevincine tanıklığım bir sonbahar güncesinden.
Neşe Öztürk

CEVAP VER

Please enter your comment!
Please enter your name here