Günyüzü

0
254


Ekim geliyor
İçime hüzün yağıyor
Kadıköy hazırlanıyor
Ağaçlar yapraklarını döküyor
Yeryüzünde bir yağmur havası, kimse hissetmiyor
Şehir sanki toparlanmış gidiyor
Bu anonsu son yolcularını taşıyacak geminin kaptanı yapıyor
Gözümüzü ayıramadığımız deniz ve bu gar
İkimizin hasretliğini yaşıyor.
Sırtından tanıyorum seni İstanbul
Yüzlerce şehrin arasından seni tanıyorum
Yüzünü dön, kalbim fazla karanlık
İki harf tek hecemle parılda günyüzüme yeniden
Lâkin bu şehrin gönlünde bir yara artık mazimiz
Gönül’de yeri olmayana saçılan ışık lamba gibidir,
Bir gün söneceği bilinir.
Korkulanda oldu,
Sönünce ışıkları İstanbul’un öğrendi herkes.
Oysa biz bilinmez olmalıydık
Okunmamalıydık kitaplarda
Bülbüller ötmemeliydi yaslandığımız ağaçta
Bilinerek kaybettik sevdamızı,
Hiçlik arzusunda.
Deki;
O var, ona döneceğiz.
Eda Nur Kalkan

CEVAP VER

Please enter your comment!
Please enter your name here