Zümra / 1

0
196
reklamlar
Yazı arası Reklam

Zümra.

Hayata kendi pencerenizden baktığınız sürece bütün gülümsemeleri mutluluk zannedersiniz. Gelin göz atalım lotus çiçeği misali hikayeye…

….

Zümra…her yolu soğukluğa ve çıkmazlara çıkan.
Zümra…yaşadığı hayata yakışık kalmayan insan.

Hayaliydi annemin. Bir kızı olursa adı Zümra olacaktı.
Öyle büyüdü annem. Çocukluğuna sadık kalmış doğan kızına koymuştu ismini.
Fotoğraflardan biliyorum. Çok güzel gülerdi annem bana. Zaten ben bir anneme gülmüşüm bu hayatta.
Güneşi annem olan bir dünyam vardı benim 8 yaşına kadar.
Çiselenen yağmurun ardından çıkan gökkuşakları.
Yaprakları okşayan çiğ damlacıkları ve her yeri süsleyen güzel çiçeklerim.
Bir çocuğun dünyası annesinin gülüşü ile gözleri ile kollarında geçirdiği vakit ile süslenir renklenirmiş.
Her gece içim ürperirdi. 8.yaşımdan sonrası zindandı sanki.

Annemin yokluğuna mahkum edilmiştim bundan ötesi var mıydı ?

Gülüşü kelepçeli. Anne hayaline prangalı kocaman bir çocuk vardı artık.
Bütün hasreti toplayıp bindirmişler sırtıma sanki. Çocuktum ve 8.yaşımdan daha çok yorulmuştum.
Çok ağladım. Bir iki gün üç dört hafta beş altı ay yedi sekiz sene. Hep. Olmadı. Başını kaldırıp kızım diye seslenmedi bana.
Adım Zümra’ydı park bahçelerinde yorulması gereken bedenim. Annemin giderek harabeye çevirdiği şehirde azar azar ölüyordu…

Günler annemden sonra geçmedi sanki. Hep ertesi günündeydim ben gidişinin.
Tutunamadım. Tuttundukça düştüm tutuştum.
Annem çıkış kapımdı. Şimdi bütün kapılar kapalı.

Ben Zümra. Kelimelere ah çektirecek,cümlelere uzun uzun yollar kat ettirecek elem dolu yazgımı yüreğimi derde düşüre düşüre kaleme fısıldayarak satır başına götüreceğim bu bedeni yazdığım her hece de.

En güzel güller mezarında. Çünkü sen gülünce güller açardı yüzünde annem!

Konuşmak istiyorum seninle dur !

Öldü diyemezsin bazı insanlar için. Geleceğini beklemek için gitti dersin.
Nereye diye sorarlarsa öldüğünü kabul edercesine cennette dersin.

Çocukluğumun bütün hayallerini en güzel yaşımda başkaları uğruna uğurladım.
Kalmadı hiç bir şeyim yalnızdım,tek başına.

Annemin geriye bıraktığı acıydım ben…

Mehmet Uymaz

Yazı altı reklam
PAYLAŞ
Önceki İçerikAİLE
Sonraki İçerikİKSİR

CEVAP VER